NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
12 DNI WCZEŚNIEJ
Dwa razy Black Russian.
Tak?
To też mój syn. Spotkam się z nim, jak będę chciał.
Nic mu nie zrobiłem. Oszalałaś, kobieto?
Þór, nie pozwól, by to zepsuło nam wieczór.
Wybacz, kochanie!
Jebana baba. Trzeba było nie odbierać telefonu.
Cześć.
Możemy chwilę pogadać?
Słucham? Jasne.
Może w środku? Zimno tu trochę.
Dobra.
- Byłaś na siłowni czy...? - Na basenie.
Basen nie był wypełniony staruszkami?
Miałaś gdzie pływać?
Kato, telefon.
Kata?
Kato, jesteś tam?
A co? Zacząłeś tęsknić?
- Nie. Chodzi o Káriego. - Tak? Co się stało?
Martwię się. Myślę, że zaczął pić.
Czemu tak sądzisz?
W weekend zaprosiłem znajomych na kolację.
Chciałem ich poczęstować koniakiem po kolacji
i okazało się, że butelka była w połowie pusta. Ktoś wypił połowę.
Dziwne. Na pewno nie wypiłeś go sam i nie zapomniałeś o tym?
Nic z tych rzeczy.
Poza tym co wieczór wychodzi z nowymi kumplami. Nie znam ich.
Ciągle tylko się włóczy, nic nie czyta.
Ma 16 lat i właśnie zaczął liceum.
Poznaje masę nowych ludzi. Jak ty się zachowywałeś w jego wieku?
Nie zmieniaj tematu.
Nie chodzi o mnie, tylko o Káriego.
- Nie bądź sztywniakiem. - Sztywniakiem? Co to ma znaczyć?
Może ty tego nie zauważyłaś, ale ja widzę, jak się zmienił.
- Przepraszam, co ty sugerujesz? - Nic.
- Że się nim nie zajmuję? - Nie.
- Jasne, że nie. Typowe. - Kato, nie bierz tego...
- Dlaczego taka jesteś? - Słucham?
- Serio? Tak będziesz...? - Mówiłeś coś?
Praca!
Porozmawiamy z nim?
Pogadam z nim wieczorem.
Nie, czy my z nim porozmawiamy?
Dobra. Spotkajmy się tu wieczorem.
Zamknę drzwi.
Hej! Co pan sobie myśli?
- Co? - Teren zamknięty, nie widać?
- Tak, ale... - Nie widział pan taśmy?
Co się dzieje?
Pilnuj swoich ludzi.
Nie mogą wchodzić za taśmę.
Możemy ich pozwać za zanieczyszczenie miejsca zbrodni.
- Ja tylko... - To był żart, Kiddi.
Powiesz nam coś?
Zamordowano kogoś?
Wiesz, że nie mogę, Selmo.
Tylko krótki komentarz, Kato.
Kata?
Tóti, staniesz przy taśmie?
Zidentyfikowaliśmy ofiarę?
Nie miał portfela. Nie wiemy, kto to. Co najmniej dziesięć pchnięć nożem.
Kiedy zmarł?
Jakąś dobę temu. Przez mróz trudno ocenić.
- Míró jeszcze jest? - Tak, leci wieczorem.
Dobrze. Nie chciałabym czekać dwa tygodnie na autopsję.
Ślady krwi wskazują, że zabójca trzymał go blisko siebie.
Boże, co on ma na oczach?
Dość straszne.
Bezdomny?
Chyba tak. Na obu rękach ma ślady po igłach.
Tak? To powinniśmy go znać.
Przygotowałaś przemowę?
Wiesz, że dziś mamy odprawę dla całego wydziału.
Skupmy się na tym, okej?
Wiem, kto to.
Otwierać!
- Policja! Otwierać drzwi! - Otwierać, bo wyważymy drzwi!
- Jesteś sama? Jest tu ktoś jeszcze? - Nie! Zostawcie mnie! Nie!
Nie!
- Pokaż ręce. Dawaj ręce. - Puśćcie mnie, to boli.
- To się uspokój. - To boli. Ja nic nie zrobiłam.
Ma broń?
Nie, nie ma. Jest czysta. Uspokój się!
Robicie mi krzywdę. Ktoś mi pomoże?
Íris.
Íris, posłuchaj mnie. Posłuchaj mnie.
Íris, zaczekaj. Co się stało z Þórem?
Powiedz. Íris!
- Pomóż mi! - Posłuchaj, co się stało z Þórem?
Íris?
To nie ma sensu.
- Musicie ją zabrać na posterunek. - Obrócimy panią.
Proszę iść.
Tak.
Mogę jakoś pani pomóc?
Nie, tylko weźcie ją na posterunek i pobierzcie próbki.
Weźcie ją do celi. Pogadam z nią, jak wytrzeźwieje.
Okej.
Cześć.
Cześć, Kato.
- Przesłuchałaś dziewczynę? - Íris?
Tak.
Nie, nie nadawała się do przesłuchania.
- Myślisz, że ona go zabiła? - Nie wiem.
- To sprawa z długiem? Narkotyki? - Może. Zajmę się tym później.
Ale, Magnúsie, potrzebuję ludzi. Musimy przejrzeć nagrania...
Tak, Helga i Erlingur ci pomogą.
Okej, super.
- Mam własną sprawę. Nie mam czasu. - Trzydziestoletni szkielet poczeka.
To sprawa priorytetowa.
A zdjęcia, które daliśmy do prasy?
Ktoś na pewno rozpozna naszyjnik lub zapalniczkę.
- Magnúsie, musimy kontynuować śledztwo. - Jak się pokaże coś nowego.
Ale na razie pomóż Kacie.
Helgo, mogę na słówko?
Cześć.
Znajdziesz mi wszystko, co mamy o Þórze Ingimarssonie?
- To ten zmarły? - Tak, jest w rejestrze.
- Już się robi. - Zaczekaj.
Potem przejrzyj zapis z kamer w porcie i w okolicach.
Kata.
- Halo. - Cześć. Masz moment?
- Teraz? - Słyszałeś o morderstwie?
- Tak. Kurwa. - Spotkajmy się w restauracji.
No... Dobrze.
Dzięki.
Cześć.
Okej.
Fajnie.
- Nowa kurtka? - To?
Z lumpeksu.
Trzeba mieć dobry kostium do roli.
Co mi powiesz o Þórze?
Skąd miał pieniądze? Importował coś?
Þór jest dupkiem. Albo był dupkiem. Zależy, jak na to spojrzysz.
To prawda, że dostał nożem 50 razy?
- Miał długi? - Nie. Wiesz, to absolutnie nikt.
Dlatego jest to, kurwa, dziwne.
On był dziwny. Nie pracował.
Kiedyś był dilerem na małą skalę. Pan Ważny.
Nic, o czym warto by było mówić. Ale nagle bum.
Zaczyna żyć jak jebany król. Ta kasa z daleka jechała siarą.
Wrócił do narkotyków?
Nie, coś ty.
Był na to za leniwy. To naprawdę był dupek.
Jego była żona może ci powiedzieć, jakim był gnojem.
Okej.
Nie powiem, bym była zaskoczona.
Miała pani kontakt z Þórem?
Rozmawiałam z nim wczoraj wieczorem
i powiedziałam mu, by się więcej nie zbliżał do syna.
Gdy syn ostatnio do niego poszedł, wrócił naćpany po uszy.
Co ci odbiło?
Wziął jakieś gówno, które leżało u Þóra. Co za dupek.
Czy Þór miał wrogów?
Miał samych wrogów.
Gdzie pani była wczoraj?
Gdybym chciała go zabić, zrobiłabym to dawno temu.
Kto wie? Może bym to zrobiła, gdyby nie Fannar, mój syn.
Kiedy będzie pogrzeb?
Najpierw musimy zrobić autopsję.
Czemu pani pyta?
Pewnie się będę musiała tym wszystkim zająć.
Co słychać?
Wybacz.
Jak się masz?
Dobrze.
Masz coś nowego o szkielecie?
Tak, wiemy, że to był chłopiec w wieku od 12 do 16 lat.
A co powiesz nam o naszym nowym koledze?
O nim? Nie żyje.
A zatem...
W krwi wykryliśmy alkohol, amfetaminę i kokainę.
Dziesięć ran od noża. Siedem z przodu, trzy z tyłu.
Tu mamy przeciętą tętnicę.
A co z nożem?
Długi i wąski. Z 15 centymetrów.
- Zbrodnia w afekcie? - Na to wygląda.
Mogłaby to zrobić kobieta?
Nie sądzę. Potrzeba dużo siły, by zadać tak głębokie rany.
Może to adrenalina, atak szału?
Może, ale jestem pewien, że sprawcą był mężczyzna.
Spójrz tutaj. Pomóż mi. Złap go i mi pomóż.
Popchnij go trochę.
Rana wysoko na plecach. To znaczy, że sprawca trzymał nóż tak.
To pionowe dźgnięcie.
Czyli sprawca musiał być jego wzrostu albo wyższy.
- Możemy już go puścić? - Tak, oczywiście.
Te rany są głębsze, może były zadane najpierw.
A co z oczami?
Właśnie, oczy.
Rzadko widzę coś takiego. To naprawdę niezwykłe.
Przecięto je przed czy po śmierci?
Po. To proste cięcie przez oczy.
Czemu sprawca nie uciekł, tylko ryzykował cięcie?
Nie mam najmniejszego pojęcia.
Słyszałem, że dziś mianują cię szefową Wydziału Śledczego.
- To prawda? - Míró, to nie jest dobra pora.
Po prostu się cieszę.
Dzięki.
Tak?
Mamo, ja pracuję. Masz klucze.
Myślałam, że ktoś mnie przywita w domu.
Nie mogę się dodzwonić do Káriego.
- Mamy nagrania z kamer. - Kári gdzieś wyszedł...
Okej, mamo, muszę kończyć. Pa.
Widać ich tutaj.
Mamy też ten kąt. Widać ich tutaj.
A tu jest trzecie.
Ale to wszystko jest na wschód od miejsca, gdzie znaleziono Þóra.
Żadna kamera nie pokazuje więcej?
- Kata? - Tak?
- Można przesłuchać Íris. - Okej, dzięki.
Musi być więcej kamer. Może jakieś sklepy mają kamery.
- Sprawdź to. - Dobra.
Okej.
Pokaż ręce.
Wiesz, że od dźgnięcia kogoś nożem
robią się rany na dłoniach?
Íris, wiem, że tego nie zrobiłaś.
Ale nie wiem, czy nie jesteś współwinna.
Współwinna?
Tak jak rozmawialiśmy.
To by oznaczało sześć lat.
Tak, i dodatkowe dwa lata za niszczenie dowodów na ciele zmarłego.
Niszczenie dowodów?
Czemu zabrałaś portfel?
Jaki portfel?
Nie okłamuj mnie.
Czemu go zabrałaś?
No bo...
Nie mogę.
Jakiś mężczyzna...
On za nami szedł. Powiedziałam Þórowi, ale...
Nie słuchał mnie.
Potem mnie popchnął.
Więc poszłam.
Potem wróciłam, a on nie żył.
Jak wyglądał ten ktoś, kto was śledził?
Nie wiem.
Nie wiesz?
On znikał i się pojawiał. I tak w kółko.
Ale był ubrany na czarno.
Przepraszam, niedobrze mi.
Mogę poprosić o jakiś diazepam czy coś? Naprawdę, ja zaraz...
- Co to za smród? - Zwymiotowała na mnie. Cholera.
Nie marudź i zdejmuj bluzkę.
- Tutaj? - Tak, zdejmuj to gówno.
To musisz pociągnąć. Ciągnij.
Proszę bardzo.
Spokojnie, możesz wyjść.
Widziałeś kogoś jeszcze na taśmach z Íris i Þórem?
Nie.
- Co tak śmierdzi? - Nieważne.
Íris mówiła, że ktoś ich śledził. Sprawdzimy to jeszcze?
Już na to patrzyliśmy. Nie ma tam nic nowego.
Tak, ta kamera. Jest najbliżej portu.
Widzimy, jak Íris ogląda się przez ramię.
Może nawet uda mi się...
Ale i tak.
...powiększyć odwrócone ujęcie z tej kamery.
Na pewno w pewnym momencie się ogląda. Zobacz.
Tutaj idą Íris i Þór. Są tutaj. Jak zatrzymamy tutaj... Spójrz.
- Patrzy się tutaj, w tę alejkę. - Tak.
- Zobaczmy. - Ogląda się za siebie.
Potem odchodzi, jak było widać na ostatniej kamerze.
- Patrz, ktoś idzie. - Powiększ.
Tak.
Może to mężczyzna, o którym mówiła Íris.
Tak, ale to zdjęcie na nic się nie przyda.
Wcale nie. Potwierdza wersję Íris.
Ktoś ich śledził.
Panie i panowie!
Witam wszystkich!
Wiem, że naczelnik policji rzadko zagląda do Wydziału Śledczego.
Pracowałem tu, gdy jeszcze to był Państwowy Wydział Kryminalny.
Ale to nie jest ważne.
Wydział Śledczy już od jakiegoś czasu
nie miał szefa.
Ale dowodził tu komisarz Magnús.
I świetnie się sprawował.
Jednakże nadszedł czas na zmiany i...
nie będę przedłużał, zamiast tego oddam głos Magnúsowi.
Dziękuję, Vilhjálmurze.
Jak wiecie, nie lubię długich przemów.
Przejdę więc do rzeczy.
Pozwólcie, że przedstawię nowego szefa Wydziału Śledczego.
Helgo, pozwolisz?
Helga zaczęła swoją karierę w komisariacie na lotnisku Keflavík,
ale od dziesięciu lat znakomicie daje sobie radę
jako nadinspektor w Wydziale Narkotykowym.
- Gratulacje, Helgo. - Dziękuję.
Możemy porozmawiać?
Co ty sobie myślisz?
- Co masz na myśli? - Jak to?
Jest tu dopiero kilka tygodni. Nie wie, jak to miejsce działa.
W tej chwili jest lepszą kandydatką.
Lepszą kandydatką?
- Wiesz, jak to wygląda? - Jak to wygląda?
Tak. Odebrano mi stanowisko i to bardzo boleśnie widać, Magnúsie.
Jestem tu od ponad dziesięciu lat, mam więcej doświadczenia i wiedzy...
Dobrze. Czyżby chodziło tu o politykę?
Kato, nie bądź taka.
- Polityka nie ma tu nic do rzeczy. - Bzdura!
Vilhjálmur promuje własnych ludzi,
tak jak wtedy, gdy został naczelnikiem, wiesz o tym!
To już załatwione.
Jesteś następna.
Wszystko gra?
- Dasz radę uzyskać lepszy obraz? - Pracuję nad tym.
A zatem...
Dzwonił Egill.
- Był zirytowany. - O cholera!
- Cześć, kochanie. - Cześć.
- Patrz, co przyniosłem. - Dzięki, kochanie.
Jak się czujesz?
Bywało lepiej.
Tak, wiem.
Wybacz, że jestem tak późno. Myślałem, że się nie wyrwę.
- Znowu zmienili zdanie? - Tak, teraz to ma być hotel.
Oryginalnie.
- Co oglądamy? - Nie zmieniaj, ja oglądam.
No dobrze, ale ja zacznę jeść.
Cześć. Przepraszam.
- Siedzą tu już milion lat. - Oni?
Tak, Berglind przyszła razem z nim. Nie mogłam jej wywalić.
- Dzwoniłam. Musiałam z nimi siedzieć. - Mamo, spokojnie.
Obiecaj mi, że będziesz spokojna.
Cześć.
- Cześć. - Spóźniłam się.
Nic nie szkodzi. Jedliśmy sobie ciasto Svavy.
- Witam. - Dziękuję.
Mieliśmy rozmawiać z Kárim?
I porozmawiamy. To dotyczy nas wszystkich.
Coś nie tak?
Gdzie jest Kári?
W swoim pokoju.
Okej. To po niego pójdę.
Okay. Czekaj. Kurwa. Dobra, czekaj. Idź!
Okej, czekaj. Po twojej prawej!
- Czekaj. Okej! Zastrzel go! - Kári?
Jest tam. O tam. Cholera.
- Chcę z tobą porozmawiać. - Mogę skończyć? Za minutkę.
Zastrzel go! Cholera, wynoś się stamtąd.
Chodź tutaj! Tak, czekaj. Tak! Dobra robota!
Cholera. Okej. Zastrzel go!
Tak. Nie żyję.
Dobra, czekaj. Muszę pogadać z mamą.
Okej.
Wszystko w porządku?
- Wszystko w porządku? - Tak.
Na pewno?
Chłopie.
Masz szafę, wiesz.
No co? Pracuję nad tym.
- Tata przyszedł. - Tak, wiem.
- I jego dziewczyna. - No tak.
Okej.
- Chcemy z tobą porozmawiać. - Czemu? Coś nie tak?
To tylko rozmowa. Chodź.
- Co jest grane? - No chodź.
Co to było?
Co takiego?
Idź, sprawdź.
Idź i sprawdź!
Ómar?
Ómar!
Ómar...
Mój drogi Ómar.
Kári, chłopcze. Gdy byłem młodszy,
w twoim wieku, lubiłem się zabawić i...
wiesz, imprezować z kolegami.
Ale nigdy nie dałem się wciągnąć w coś, czego bym potem żałował.
- Presja rówieśników... - Tata myśli, że zacząłeś pić.
Nie zacząłem.
Możesz nam powiedzieć. Chcemy tylko znać prawdę.
Nie zacząłem pić. Skąd ten pomysł?
Pół butelki koniaku zniknęło.
Czemu miałbym pić obrzydliwy koniak?
Nie był obrzydliwy, to był bardzo dobry koniak.
Okej, ale nie.
A co z tą imprezą, na której byłeś?
To nie była impreza, tylko dyskoteka.
- Nie piłeś na dyskotece? - Nie, sprawdzają alkomatem na wejściu.
A twoi koledzy? Czy oni mogliby...
Czy to praca?
Tak, muszę iść. Babcia tu zostanie.
- Przepraszam, pa. - Też mogę pójść?
- Tak, ale wrócimy do tego. - Okej.
Pani też tu mieszka?
Tylko na jakiś czas.
Wykryli mi grzyba w domu.
- Powie coś pani? - Wie pani, co tam się dzieje?
W tej chwili nie mogę nic powiedzieć.
- Katrín, możemy porozmawiać? - Potem.
Chcę do niego. Nie zabierajcie mnie stąd. Ómar!
Po co prześcieradło?
- To jego żona. - Niedawno miała operację.
Gdy to się stało, leżała w łóżku.
- Nie. - Tak.
- Kim jest zabity? - Ómar Karlsson.
Ten inwestor?
- Włamanie? - Nie ma żadnych śladów.
Zabójca musiał wejść przez główne drzwi.
Chodź, spójrz na to.
- Nie. - Tak.
Katrín. Magnús chce z tobą rozmawiać.
Cześć.
Czy to ten sam zabójca?
Na to wygląda.
Magnús.
Wybacz.
To nie może się przedostać do prasy.
Dwa identyczne zabójstwa w ciągu 24 godzin.
Ale coś musimy powiedzieć. Już wiedzą o sprawie.
Helga pracuje nad oświadczeniem.
Powiemy, że to włamanie, które wymknęło się spod kontroli.
- Od kiedy kłamiemy w mediach? - Rób, co mówię, Kato.
Ani słowa o powiązaniu między morderstwami.
- Musimy kontrolować informacje. - Tak, ale...
Inaczej zapanuje anarchia.
Musimy wracać na komisariat.
Naczelnik zwołał konferencję prasową.
Kata?
Tak?
Zapadła decyzja, by poprosić o pomoc z zewnątrz.
Z zewnątrz?
Tak, z Oslo.
Czy to trochę nie przesada?
Jak wiesz, brakuje nam personelu.
Trochę pomocy nam nie zaszkodzi.
Kato, to nie jest nic osobistego.
Ufamy, że rozwiążesz sprawę.
Jasne.
Ale będę dowodził, aż śledztwo dobiegnie końca.
Coś jeszcze?
Na razie nie.
Dobry wieczór i dziękuję za liczne przybycie w nagłej sytuacji.
Policja prowadzi śledztwo w sprawie dwóch morderstw.
Morderstwa zostały popełnione w krótkim odstępie czasu.
Katrín Gunnarsdóttir
stoi na czele śledztwa i odpowie teraz na państwa pytania.
- Podejrzewacie kogoś? - Obecnie nie możemy udzielić odpowiedzi.
- Tak? - Czy ofiary są jakoś ze sobą powiązane?
Niestety, nie mogę odpowiedzieć na to pytanie.
To prawda, że poproszono o asystę policji z zagranicy?
Tak. Detektyw z norweskiej policji obecnie jest w drodze
i pomoże nam w śledztwie.
Czemu prosicie o pomoc na tym etapie śledztwa?
To jest...
Czy islandzka policja nie jest sobie w stanie z tym poradzić?
Nie sądzę...
Jak wiecie, policja Islandii wiele razy owocnie współpracowała
z norweskimi siłami, zarówno tutaj jak i w Norwegii.
Czy śledztwo wskazuje na seryjne zabójstwo?
Dlatego prosicie o pomoc Norwegię?
Jak próbuję powiedzieć...
Czyli zaprzeczacie, że to seryjny morderca?
- Selmo, w tej chwili nie możemy... - A co z oczami ofiar?
Wiecie, czemu je przecięto? Czy zrobił to morderca?
Nie boicie się kolejnych morderstw?
To wszystko na dziś. Dziękujemy za przyjście.
Macie coś do powiedzenia opinii publicznej?
Wszystkie istotne informacje były zawarte w oświadczeniu.
Na razie to wszystko.
Chronicie przedmiot śledztwa?
Kogo chronicie?
Nie otrzymaliśmy żadnych informacji o ofiarach.
Czemu media mówią o seryjnym mordercy?
Helga?
Rozmawiałam z Selmą i Helgim, dyrektorem wiadomości RÚV.
Odmawiają wyjawienia źródeł.
Cholerni idioci.
Nie rozumieją, że to utrudnianie policyjnego śledztwa?
Napisy: Joanna Kaniewska